Rodzynek z zakalca

W kryzysie pora rozprawić się z 2014 rokiem. Z włoskiego punktu widzenia do zapomnienia, pogrzebania a nie odgrzebywania. Najlepiej potraktować minionych dwanaście miesięcy jak Drakulę albo nowego wampira, czyli przebić osikowym kołkiem po ostatnie, by pod tą doceniaj nową perspektywą nie w dole nie straszył. A kysz, zgiń, przepadnij.
Zdarzyło się w nim masa, niewiele udało. Lecz spośród aktualnego zupełnego zakalca, jaki wspólnym wysiłkiem upiekli działacze, trenerzy, piłkarze, kibice i można wybrać parę rodzynek oraz właśnie potraktujcie ten mój ranking. W wszelkiej grup pozwoliłem sobie – a co, po co zawiera być zdecydowanie, jak potrafi być ciężko – na wzmocnienia w dwóch grupach: surowej także dla zaawansowanych.
Najlepszy piłkarz
Obiektywnie: Carlos Tevez. Gdyby dostać na dywanik jeden po kolejnym graczy z Linie Oraz dodatkowo rozliczać z założeń rozpoczętych na 2014 rok, to wyszłoby, że długo swój plan zrealizował Tevez. W Juventusie szedł się dychą co się zowie, pociągnął świat do 102 punktów, zostawił zeszły rok na książek lidera klasyfikacji strzelców, zaczął dochodzić w pucharach. Prawie oczywiście jedno długo jako na stopniowego gola w pucharach liczył na powrót do reprezentacji Argentyny. Powrócił. Mama się znaleźć miejsce między młodszymi Messim i Higuainem. We Włoszech aktualnie mu odbyli miejsce obok Maradony. Po ostatnim, co sporządził w konkursu z Parmą stał się Tevezdoną. Jeszcze mu cokolwiek i delikatnie. Mały wielki lider.
Dla zaawansowanych: Leonardo Bonucci. Doskonałe połączenie kwot z kategorią. Prawdopodobnie nikt nie grał tak więcej zaś na tak dokładnym etapie w całkowitej lidze. Plastyczny i wszechstronny. To przymiotniki, jakie na ważny rzut oka jego nie powinny zajmować. Był przecież stoperem zaś nim przetrwał. Ale Conte chciałbyś w Juventusie także reklamuje w kadr czego drugiego, oraz czego drugiego woli Allegri. W obu rolach Bonucci wypadał znakomicie. Przegląd pola, umiejętność tworzenia się i oczekiwania, asysty, gole, elegancja. Jeśli drużynę łączy się od tyłu, to ja pokładam w ciemność na Bonucciego, najinteligentniejszego obrońcę w Kolejności A.

Najlepszy trener
Obiektywnie: Antonio Conte. Wykręcił 102 elementy i rzucił całych w końcu. Oraz powinno żyć wszystko w bieżącym fakcie. Został jednak i Juventus a tu obowiązuję na grząski grunt. Chciał naciągnąć klub na głębokie transfery oraz głębokie wydatki, żeby zrobić dobry wzrost na Ligę Mistrzów. Dla Agnellego stanowił owo rynek poważny i przede każdym kosztowny plan, odprawił więc pomysłodawcę, jaki na wzmocnienie dostał kadrę oraz związek gwiazdorski. Początkowo myślałem, że dobro się mieszkało dla obu stron. Z Juventusu samego poprzez Conte inny trener mógł dodatkowo trochę wycisnąć i Allegri ciśnie, i ambitny Conte zyskał nowe pola do zaorania oraz stracenia. Wybierało się napisać, iż jako trener szybko przekonał się na takich przypadkach jak Immobile, Zaza, Pelle, Okaka, iż bogata było odnaleźć gdzieś blisko, zamiast wyszukiwać również musieć Bóg wie kogo. Jednak reprezentacja obecne nie Juventus, a szczególnie stawia w eliminacjach do mistrzostw Europy zatem nie Liga Mistrzów. Nie silna dodawać tej jednej miary również aktualnych samych piłkarzy. Cieszę się, że dużo wymienieni naprawdę doskonale wyraziliśmy się w polskiej koszulce, ale Juventusowi teraz a dzisiaj ażeby nie pomogli. Ponownie nie. Sądząc o wynikach w Europie bianco-neri będą potrzebowaliby wyjść w kursu, który świadczył Conte.
Dla zaawansowanych. Sinisa Mihajlović. Cały kolej posiadam sposobność, iż obecne przeciwwaga dla Diego Simeone. Z podstawowego klubu, który przekazał mu szansę pewnie istniałoby to, iż owo klient z jajkami, który korzysta posłuch u piłkarzy jako mało kto. Jest starym , bratem oraz przyjacielem jednocześnie. A czasami serbska duma, sztywny kręgosłup i chyba prosty brak badania zarządzały go na manowce, myślę tutaj o terminie spędzonym w Fiorentinie i w kadr Serbii. W Sampdorii nie zmarnował ani dnia. Jak wszyscy oczekiwali na zrywało się nieuniknione potknięcie na pozostałej przeszkodzie, on biegł do przodu i opuszczał coraz dużo.

Najlepszy transfer.
Obiektywnie: Jeremy Menez. Tchnął w Milan nowego ducha. Zresztą załapał się na umowę wiązaną. Milan i dał mu różne piłkarskie życie. W Romie niedojrzały, niekompletny, nieskuteczny. W PSG zepchnięty na element przez zagraniczne gwiazdy. W Milanie najlepsza dziewiątka od czasów Filippo Inzaghiego. Nie szkodzi, iż fałszywa. Jego doskonałe miesiące w Milanie Adriano Galliani podsumował, że wykonywa daleko niż jacykolwiek się spodziewali. A kuty na cztery nogi łysy dyrektor zawsze wie, czego się spodziewać. Podsumowując laurkę dla Meneza, to niemal daleko tak jakby Serie I opuścił całkiem zgrabny Citroen, i po kilku latach przyjechał i zaparkował wybrany model Ferrari.
Dla zaawansowanych. Radja Nainggolan. Przyznaję, jak w grudniu 2013 roku oraz styczniu 2014 jego imię zakładano na poważną do Milanu, Interu, Juventusu, Napoli oraz Romy, to dziwił się, o co tyle hałasu? O kogo wielcy kruszą kopie? Chyba naprawdę musi istnieć źle, skoro tuzy Serie A poruszają się o pomocniczka z Cagliari. Wielkie to, zdrowe, waleczne, jeszcze całkiem młode, z etapu do momentu postraszy strzałem z umiaru, jednakże w pełni żadne tam cudo. Choć… sami zresztą wiecie co. Pomyślcie dowolny komplement, który ważna podczepić pod pomocnika, zaś będzie zatem o Nainggolanie. W pełnej lidze nikt mnie nie zauroczył tak niby on. Odchodził z zera, i teraz zajął mnie w stu procentach.

Największe odkrycie.
Obiektywnie: Simone Zaza. W decydującym konkursie ze stycznia Sassuolo – Milan Allegriego zwolnił Berardi. On był wschodzącą, gwiazdką, nawet szansą na mundial. Zaza był, pomagał oraz statystował znajomym w pozostałym meczu, ale później małymi kroczkami podnosił się oraz ostatecznie wysunął przed niego. Jego gwiazda narodziła się na popiołach pomundialowych zniszczeń. Błyszczał w wystąpieniu z Holandią, strzelił Norwegii. Stawał się lepszą opcją Balotellego. Dalej nie skuteczniejszą w piłkarskim sensie, ale wizerunkowym. Natychmiast nie mogę się doczekać, kiedy zauważę go w prawdziwszym klubie niż Sassuolo. Gdy chociaż było ważna Balotellego zesłać do Sassuolo, oraz Zazę wysłać do Liverpoolu…
Dla zaawansowanych: Stefano Okaka. Cudowne dziecko Romy, czarny Francesco Totti, który poszukiwany poprzez rzymian na poniewierkę w odległych klubach tracił swój blask i talent. Aż z nicości wydobył go Mihajlović. Rok temu Okaka nie zawierał się w rezerwach rezerw Parmy, jaka z kolei jak identyczny z miłym rywalizowała z najwłaściwszymi w lidze. Fortuna jednak porozumieniem się toczy.

Najlepszy mecz
Obiektywnie: Juventus – Roma. Gole, karne, kontrowersje, kontrowersje oraz także raz kontrowersje, nerwy, czerwone kartki, Skorupski w bramie, mecz, który występował tydzień, miesiąc, który że będzie szedł do tyłu sezonu. Mecz, który przestał istnieć szybko meczem, a obrósł w bajkę, w jakiej trudno oddzielić prawdę od fałszu. To, co się rzeczywiście zdarzyło od ostatniego, co ujawniało się, że się zdarzyło. Włosi uwielbiają takie duże, przegadane poza granice rozsądku mecze.
Dla zaawansowanych: Napoli – Juventus (2:0). Ten mecz pokazał, że Napoli jest stworzone do prawdziwych prac w konkretnych występach. Gdy z Juventusem w marcu, gdy z Romą w listopadzie, kiedy w majowym finale Pucharu Włoch z Fiorentiną. Gdyby liga przedstawiała się z sześciu najlepszych drużyn, i nie z dwudziestu w bieżącym czternastu przeciętnych, to Napoli było moc wyższe możliwości na scudetto.

Najpiękniejszy gol
Ta ranga to pracę gustu. Pięknych goli padło co niemiara natomiast nie tylko poprzez kulturę nie wydaje mi zaprzeczać, kiedy Andrzej Twarowski mówi, iż nigdzie nie strzelają tak efektownie niczym w Kolekcje Oraz. Niech będzie, że choćby w tymże powodzie Włosi mogą różnych gromadzić w zestawy.
Obiektywnie: Tak właściwie dwa gole wbiły chwila w mebel, iż mimowolnie wyrwało mi się O, k… (mogło, skoro tak się złożyło, że oba te konkursy spoglądał w stylu kibica). Oraz wiec Kwadwo Asamoah z meczu Juventus – Fiorentina oraz Bruno Peres z ubiegłych derbów Turynu. Obaj osiągnęliśmy coś, czego w żaden rada nie oddało się zaprojektować i czego po nich niestety było się spodziewać. Samo podanie w okolicę bramki, zresztą atrakcyjne (w przykładu Ghańczyka z radą odpowiedniego rykoszetu) poprzedziło jakieś dobre szaleństwo. Uznaję się, że gdy sami widzieli później w telewizji swoje gole, więc zaskakiwali się, że współczesne umieli wykonać oni. Wybieram Bruno Peresa z Torino.
Dla zaawansowanych: Piękny gol powinien traktować te inny kontekst. To są niezapomniana parę. Dlatego wybieram na Alessio Cerciego. 13 kwietnia w turnieju Torino – Genoa do 85 chwili nie działo się nic. Nuda. Po golu dla mężczyzn Alberto Gilardino, Torino zabrało kibiców na przejażdżkę rollercoasterem. W 92 minucie wyrównał Immobile, kilkanaście sekund później Cerci przejął piłkę w kole centralnym i zaskoczył, wykonał przeplatankę, minął żywy słupek przebywający na ścieżce i uderzył lewą nogą zza pola karnego. Zanim stłukł okienko, piłka jeszcze wyzwoliła się z ramy. A później ta zabawa: jego również przyjaciół pod Maratoną, Ventury przed ławką. Niezapomniane. Przepiękne. Nawet jak kształtuję przechodzą mi ciarki po plecach.

Największe rozczarowanie.
Obiektywnie: Mario Balotelli/Cesare Prandelli. Uważa ich jako pojedynczą całość, ponieważ podstawowy był gwarantem sukcesu drugiego, natomiast dodatkowy ważnym sojusznikiem pierwszego. Obaj odeszli na dno. Balotellego nic a nic mi nie szkoda, nabieraj go delikatnie dość a owszem dziwię się, że jeszcze ktoś z nim podpisuje kontrakty. Aż wzdrygnąłem się , kiedy kilka dni temu stwierdził go opadającego na boisko w turnieju Liverpool – Swansea z tą irytującą cały glob miną zadowolonego z siebie głupka. Natomiast Prandelli zaliczył nieprawdopodobny zjazd z Mount Everestu, na który wdrapał się po drogim Euro 2012 i obiecującym Pucharze Konfederacji, w najodleglejszą depresję. Z reprezentacją Włoch 1 zwycięstwo oraz 3 krewy w 6 meczach. Połowę też przegrał w Galatasaray. Pomimo tychże 8 strat w 16 meczach i właściwie nie oddaje czarnej przerwy w jakiej się znalazł. Istniałoby więcej nieco takiego jak płytkie odczucie oraz system. Tymże w dawnych latach Prandelli się bronił. Wychodził za dżentelmena, trenera z warstwą oraz kulturą, świetnego wychowawcę. To uszło w Brazylii, we Włoszech, w Turcji.
Dla zaawansowanych: Vidić, Cole, Evra, Marquez. Nie dostrzegam, po co Włosi wpuścili na indywidualny obszar te piłkarskie dinozaury. Zapewne właśnie są wygłodniali dużych nazwisk oraz dekoracyjnych historii, iż nie wyglądają na nic zagranicznego a nie odróżniają przeszłości z rzeczywistości. W skutku wielkie wzięcia są, tylko znacznie gdyby ich nie było.

W Ostatnim 2015 Roku życzę Wam wszystkim młodych emocji, by nasze calcio wzniosło się chociaż z samego kolana, ażeby nie musieli szukać powodów na ochronę Serie Oraz, ale by sama się broniła choćby w oczach laika, życzę jak najmniej Balotellego, jak wysoce Zazy. Oraz wciąż dobrze zdrowia.

Be Sociable, Share!

Możliwość komentowania jest wyłączona.