ciężaryPodnoszenie ciężarów te było aktualnie w magazynie pierwszych nowożytnych Igrzysk Olimpijskich w Atenach w 1896. Z tego terminu podnoszenie ciężarów grane było podczas wszystkich igrzysk z elementem igrzysk w Paryżu (1900), Londynie (1908) oraz Sztokholmie (1912).
Pierwszym nowożytnym mistrzem olimpijskim w budowaniu towarów w podrzucie jednorącz był Brytyjczyk Launceston Elliot, który otrzymałeś wynik 71 kg, nowe miejsce zajął Duńczyk Viggo Jensen (57,2 kg) a trzecie Grek Aleksandros Nikolopulos. W podrzucie oburącz triumfował Viggo Jensen (111,5 kg), drugi był Launceston Elliot oraz trzeci Niemiec Carl Schuhmann.
Na pierwszych Igrzyskach Olimpijskich w Atenach (1896) i St. Louis (1904) podnoszenie ciężarów przeprowadzono w dwóch kategoriach: podnoszenie indywidualną oraz obiema rękami. Atleci podnosili ciężar albo jedną ręką (do wyboru, dobrą lub lewą) albo obiema. Natomiast kategorie wagowe nie trwały.
W 1913 r. podczas międzynarodowego kongresu określono reguły oraz kategorie wagowe. Było ich pięć a mianowicie: 60, 67,5, 75, 82,5 i również 82,5 kg. Te pięć kategorii zmuszało do IO w Berlinie (1936).
Ponieważ podnoszenie ciężarów w Londynie i Sztokholmie nie było rozgrywane więc dopiero na zawodach w Antwerpii w 1920 ponownie pojawiło się w katalogu olimpijskim. Na budowanie ciężarów oddawało się: rwanie jednorącz, podrzut jednorącz i podrzut oburącz. Teraz na następnych igrzyskach w Paryżu (1924) ciężarowcy rywalizowali w aż pięciu bojach: rwanie jednorącz, podrzut jednorącz, wyciskanie, rwanie oraz podrzut. A obecnie w Amsterdamie (1928) oraz innych igrzyskach aż do Monachium (1972) podnoszenie ciężarów gromadziło się z trzech bojów a mianowicie: wyciskania, rwania oraz podrzutu. W 1947 r. Międzynarodowa Federacja Podnoszenia Ciężarów (IWF) zdecydowała się dodać szóstą kategorię wagową zaś była nią wartość do 56 kg. W 1951 r. na krótko przed igrzyskami w Helsinkach zwiększono liczbę kategorii do siedmiu (56, 60, 67,5, 75, 82,5, 90 i +90 kg) zastępując kategorię +82,5 kg kategorią do 90 kg oraz dodając wagę +90 kg. Te siedem kategorii obowiązywało aż do igrzysk w Meksyku w 1968 r. Na igrzyskach w Monachium (1972) kategorii było szybko dziewięć. Międzynarodowa Federacja Podnoszenia Ciężarów dołączyła do programu igrzysk kategorię 52 kg, 110 kg oraz +110 czyniąc z klasie +90 kg. Układ wag wyglądał następująco: 52, 56, 60, 67,5, 75, 82,5, 90, 110 i +110.
Na Igrzyskach Olimpijskich w Montrealu (1976) po raz pierwszy rozegrano dwubój olimpijski oraz nie jak dotąd trójbój. Już na Mistrzostwach Europy w Madrycie w 1973 r. podnoszenie ciężarów umieszczało się ale z rwania oraz podrzutu. Wyciskanie było bojem zbyt urazowym i odrzucono je z podnoszenia ciężarów na efekt m.in. Naszego Związku Podnoszenia Ciężarów (PZPC).
W Moskwie (1980). kategorii wagowych było obecnie dziesięć po tym jakże wspomniano kategorię 100 kg. Te dziesięć kategorii wagowych (52, 56, 60, 67,5, 75, 82,5, 90, 100, 110 i +110) wchodziło do mistrzostw w Atlancie. A już w 1993 r. zaczęto dyskusję nad zmianą tych zasad. Władze IWF jako swój wyraz bezpardonowej gry z dopingiem chciały by uważane za „nieczyste” stare rekordy wymazać poprzez zmianę limitów wagowych. No a już z 1993 r. obowiązywało dziesięć nowych grupy oraz istniały obecne: 54, 59, 64, 70, 76, 83, 91, 99, 108 oraz +108 kg. Taki stan pozostawał tylko pięć lat gdy to 1 stycznia 1998 r. liczbę kategorii zmniejszono do ośmiu. Wada ta uzależniona była z wprowadzeniem do programu Igrzysk Olimpijskich podnoszenia ciężarów kobiet (2000). Międzynarodowy Komitet Olimpijski (MKOL) zgadzając się na bieżące dał limit maksymalnie piętnastu kategorii wagowych łącznie dla ludzi oraz osób. Utworzono osiem wag dla ludzi (56, 62, 69, 77, 85, 94, 105 oraz +105 kg) i siedem dla osób (48, 53, 58, 63, 69, 75 oraz +75 kg), jakie obowiązują nadal.
Należy dodać, że od Igrzysk Olimpijskich w Paryżu (1924) aż do obecnie w dowolnym z bojów obowiązywał limit trzech podniesień. Do roku 1998 obowiązywała zasada, że pomiędzy pierwszym podejściem natomiast drugim powinna stanowić różnica przynajmniej 5 kg, oraz pomiędzy nowym a trzecim podejściem przynajmniej 2,5 kg. Nazywało to, że na sztangę dokładano po 2,5 kg. Z roku 1998 na sztangę można dokładać po 1 kg w jakimkolwiek podejściu czyli tzw. boju. Możliwe było uzyskanie dodatkowego, czwartego podejścia, choćby o 0,5 kg (np. próba bicia rekordu świata), jakie wprawdzie nie było wliczane do finale w trójboju oraz później w dwuboju.

Be Sociable, Share!

Możliwość komentowania jest wyłączona.